Getuigenissen van het fijnste publiek ter wereld

La Vie en Prose

De twee dames van La Vie en Prose verzamelden getuigenissen en typten die meteen uit op hun gezellig ouderwetse typmachines. We wilden de getuigenissen dan ook aan u tonen zoals we ze zelf ontvingen. Veel leesplezier!

(c) Gijs Sohier

Klik op de afbeelding om een grote versie te zien.

 

De Zendelingen

De heren van de zendelingen gooiden het over een andere boeg. Je kon letterlijk te biechte gaan. We verzamelden hieronder enkele van jullie 'bekentenissen'.

 

Charles, Arnaud, Christa, Andrea & Rosa

Dit cultuurcentrum is een verrijking voor de streek. We kijken er de hele zomer naar uit om hier te komen, onze planning maken we op basis van het programma van het cultuurcentrum. Als je hier niet aan je maandelijkse voorstelling geraakt, moet je wel héél kieskeurig zijn.

We waren er al bij sinds het begin. In de eerste jaren was er niet zoveel volk als nu. Ik herinner me dat we met zo’n vijftigtal mensen zaten bij een optreden van Kamagurka. Hij zocht Chinese vrijwilligers, en onze buurman werd het slachtoffer: hij moest op handen en voeten op het podium gaan zitten. Kamagurka had schapenvelletjes meegebracht, die hij op de man legde, waarna hij een schapenbok zocht om hem te dekken. Toen riep hij directeur Veerle Decroos op het podium. Iedereen droeg haar op om vooral niet te gehoorzamen! Maar ze heeft het toch gedaan. Toch straf, als programmator.

Theater draagt hier onze voorkeur uit, gevolgd door comedy en muziek. Compagnie Cecilia is een persoonlijke favoriet en duidelijk niet alleen die van ons, want de voorstellingen van het gezelschap zijn vaak uitverkocht. In Koksijde zagen we De Broers Geboers in de originele versie, met Ann Miller, Wim Opbrouck en Wim Willaert. Het stuk kenmerkt Arne Sierens wel: hij laat ontzettend veel improvisatie toe, maar werkt toch heel gestructureerd. Nu hij bij Cecilia vertrokken is, kan ik me niet voorstellen dat hij zich zomaar op het achterplan zal houden.

Welke andere voorstelling we graag opnieuw zouden zien? Doe dan maar Zoutloos van Studio ORKA. Wij zagen de voorstelling in het rustoord – een wonderlijke ervaring. Studio ORKA pakt uit met verrassende keuzes – zo maakten ze in een kapel eens een voorstelling met levende muizen – maar hun stukken zijn pure ontspanning. Bij Zoutloos hebben we gelachen van begin tot eind!

 

Christa

Mijn bijzonderste ervaring in het cultuurcentrum? Zo’n acht jaar geleden zocht een professioneel dansduo vrijwilligers om mee te dansen in een moderne versie van West Side Story. Als deelnemer moest je alleen durven om op een podium te staan. Ik dacht: wow! Ik schreef me meteen in. Onze choreografie was heel eenvoudig en diende voor de achtergrond, terwijl het koppel zijn act uitvoerde. Maar alleen al op een podium te staan, gaf ons het gevoel: ‘We can do it!’

Ik zag dat Mohamed Toukabri dit jaar ook mensen zocht om in een voorstelling te dansen. In de trailer deden allemaal jonge gasten mee. Daardoor dacht ik eerst dat ik uit de boot zou vallen, maar ik ben sportief, ik ben turn en tennis, ik ben altijd in de weer. Waarom dus niet? Als ze mij het één en ander aanleren, moet dat lukken. Ook daaraan wil ik dus deelnemen! Passief kijken is mooi, maar zelf meedoen is beter.

Mijn wens voor het cultuurcentrum: doe zo voort! Wel vallen mij enkele dingen op: voor dans zit er doorgaans minder volk in de zaal. Meestal is het publiek ook ouder dan 50 jaar. Maar aan het programma ligt het niet, dat biedt voor elk wat wils. Zelf plan ik liever losse voorstellingen dan een abonnement te nemen. Ik ben er te druk voor bezig en kan me niet op tijd vastzetten. Daardoor zijn de successtukken weleens uitverkocht, dat moet ik maar aanvaarden. Ik heb het drukker nu dan toen ik werkte. Mensen op pensioen hebben geen tijd, zeggen ze. Wel, het klopt helemaal!

 

Martine

Eigenlijk gaan mijn vriend Werner en ik pas dit jaar voor het eerst naar een voorstelling in het cultuurcentrum kijken. Voordien hadden wij daar niet aan gedacht. Opvallend wel, want ik werkte dikwijls aan de vestiaire en hielp bij het seniorenfeest dat hier plaatsvond. Hoe dat komt? Mijn moedertaal is Frans, dus in die zin zijn mijn keuzes in het programma wat beperkter. Ik vind het ook moeilijk om op basis van een foto in te schatten wat goed zal zijn en wat niet.

Een aantal jaar geleden ben ik van Anderlecht naar Koksijde getrokken. Ik vind het hier rustiger en aangenamer en heb veel contact met de mensen, ook dankzij vrijwilligerswerk. Zo voel ik dat ik nuttig ben, dat ik leef. Een oude persoon voor wie ik werk, is nu een echte vriend geworden. Veel mensen uit de buurt komen ook naar mij met hun hond. Als ze die niet meer kunnen houden, staan ze die af. Nu heb ik tweeëntwintig honden, die allemaal bij mij in huis slapen. Ik voel dat dat engagement wel iets betekent voor de buurt. Op straat vraagt iedereen hoe het met me gaat. Ik heb nooit zoveel contact met de omgeving gehad als hier. Tot nog toe kwam ik in het cultuurcentrum misschien enkel als vrijwilliger, maar nu wil ik ook het programma leren kennen. Werner en ik hebben alvast een comedy- en een dansvoorstelling geboekt!

 

Jean-Pierre, Kris, Nathalie en Caroline

Wij komen van Gent, maar maken graag een ommetje voor het Casino. Je voelt dat hier een sterk team staat, dat ook nog eens aan elkaar hangt. Het contact met het publiek is ook fantastisch: als je binnenkomt, word je steevast verwelkomd. Wij verkiezen Koksijde dus boven Gent, waar je de voorstellingen over verschillende theaters moet bijeensprokkelen, of Merelbeke, waar het cultuurcentrum minder uit de kluiten gewassen is dan hier.

Onze wens voor het cultuurcentrum is dat er veel jong talent bijkomt in de programmatie, en veel jonge kijkers in de zaal. Al geloven we dat er de laatste jaren wel wat verbeterd is. Verder hopen we dat alles betaalbaar blijft, zodat de prijs geen belemmering moet vormen om te komen. Niels Destadsbader vroeg bijvoorbeeld zo’n 40 à 50 euro voor een concert, dat is overdreven. Wie tien voorstellingen boekt voor twee tot zes personen, voelt de totaalprijs al snel oplopen.

Welke bijzondere momenten wij ons herinneren? Zeker BUKO van Abattoir Fermé. Daarin moest op een bepaald moment iemand uit het publiek naar het toilet. De spelers spraken hem aan en besloten even te wachten aan de deur hij terugkwam. Maar… die man bleef wel heel lang weg. Veel langer dan verwacht, vertelde acteur Tom Vermeir achteraf tegen ons. Terwijl wij eerst dachten dat die passage deel van het stuk uitmaakte.

Nog een beklijvende herinnering is een poëzieavond van zangeres Yasmine. Die vond vier maanden voor haar zelfmoord plaats. Een erg mooie avond: Yasmine zong liedjes en las tussendoor poëzie voor. Alleen zat er maar twintig man in de zaal. Achteraf, als je zo’n tragisch nieuws hoort, denk je je daar toch met een naar gevoel aan terug. Ocharme, denk je dan.

We herinneren ons ook een verhaal uit het tijdperk voor de onlinebestelling, toen wij op 1 augustus nog ter plaatse ons abonnement moesten gaan bestellen. Vaak waren wij op die dag aan het werk in Brussel, dus schakelden we een zus van één van ons, die in Roeselare werkt, in om naar Koksijde te rijden. Alleen: er was een lange file aan de balie. Zij nam dus een nummertje en rekende op basis daarvan uit dat ze nog drie uur zou moeten wachten. In die tijd reed ze even terug naar Roeselare, kwam dan weer naar Koksijde en kocht uiteindelijk de allerlaatste twee abonnementen voor ons.

 

Dirk en Marie-Madeleine

Wij wonen in Aalst en komen hier dikwijls op vakantie. In het cultuurcentrum van Aalst zijn de meeste producties uitverkocht. Soms gaan we ook wel kijken in Dendermonde of Gent, maar in Koksijde hebben we altijd speciale aandacht voor het programma. Nu we voor het eerst de presentatie hebben meegemaakt, overwegen we zelfs een abonnement. Sommige cultuurcentra zijn minder van niveau, hier zijn we tevreden en kunnen we ons altijd laten verrassen.

Zo zijn we eens naar Portugese fadozangeres gaan luisteren, die we op voorhand van toeten noch blazen kenden. Buiten onweerde het die dag, er zat maar een kleine groep mensen in de zaal. De zangeres zong op blote voeten, heel bijzonder. Als er sindsdien fado op de radio wordt gespeeld, luisteren we altijd met gespitste oren.

Ook Willem Vermandere zagen we hier. Zijn concert was duidelijk een thuismatch. De meeste mensen in de zaal leken hem persoonlijk te kennen, en dat maakt de sfeer helemaal anders dan bij dezelfde concerten in Aalst. Vermandere maakt extra contact met deze toeschouwers, en die praten achteraf met ons alsof we uit deze streek komen. Tijdens zulke concerten lijken we precies allemaal vrienden van elkaar.

 

Erik

Ik kom hier zo’n tien jaar. Meestal neem ik een abonnement, maar het laatste jaar was ik te laat en heb ik het dus noodgedwongen bij losse voorstellingen gehouden. Het voordeel van een abonnement vind ik dat het je toelaat om eens een gokje te wagen. Meestal vul ik naast bekende namen ook nieuwe artiesten in, die doorgaans even goed blijken. Ik ben hier nooit bedrogen uitgekomen. Wie ik graag zie spelen? Zeker Daan, om zijn stijl en zijn hese stem. Urbanus zie ik ook graag aan het werk, net als Guido Belcanto, die er wat extravagant uitziet, maar erg mooie, warme liedjes maakt. Ik herinner me ook De Nieuwe Snaar, waar een kleine muzikant in een soort zak vasthing boven het podium terwijl hij acrobatentoeren zoals salto’s uithaalde en nog eens instrumenten bespeelde ook. Erg indrukwekkend was dat.

 

Luc en Christine

Wij houden van humor, Klassiek op Zondag, maar ook theater: alles, behalve misschien jazz, spreekt ons aan. Het concert Sioen plays Graceland is ons het meeste bijgebleven. Wij zijn al heel lang fan van Paul Simon, die zijn album Graceland opgenomen heeft in Zuid-Afrika. Wij waren zelf net in dat land geweest, dus het was mooi om hier Sioen en Zuid-Afrikaanse muzikanten te horen, die hun album trouwens hebben opgenomen in dezelfde studio als Simon. Hun concert was zo sfeervol en vrolijk.

Ook genoten we heel erg van Corsicaanse muziek in de Sint-Pieterskerk. Als we dan toch een ideetje mogen leveren voor het cultuurcentrum: de Corsicaanse groep I Muvrini komt elke twee jaar naar België, maar Koksijde is er volgend jaar helaas niet bij. Wij zullen hen dus op verplaatsing moeten gaan bekijken, bijvoorbeeld in Brugge. Misschien is het goed om voor zulke producties in de buurt een bus in te leggen, zodat het publiek van Koksijde deze artiesten toch kan zien? Zo krijgen we gemakkelijker toegang tot voorstellingen en concerten die misschien net iets te duur of te groot zijn voor het cultuurcentrum.

 

Jan

‘Ik was schepen van cultuur in de gemeente toen het casino opende. Op 1 januari 2000 was ik hier, bij het vuurwerk. Het gebouw was nog niet helemaal af, maar het was een prachtig en uniek feest. Tot dan was er geen cultureel centrum met een vast programma. Wij hadden feestzalen, waar activiteiten voor toeristen en volksvermaak plaatsvonden. Gastoptreden werden georganiseerd door het Davidsfonds of het Willemsfonds. Nu vind ik dat een gemeente die zichzelf respecteert een cultureel centrum moet hebben en in die periode kwam minister Bert Anciaux met een decreet lokaal cultuurbeleid en een subsidiewerking. Dat was gericht op de centrumsteden, maar als Vlaams parlementslid had ik daarin laten schrijven dat als een centrumstad die taak niet op zich nam, de meest nabije buurgemeente recht had op de subsidie. Omdat Veurne voor de Westhoek de middelen niet voorzag of de ambitie niet had, sprongen wij in dat gat. Waar ik het trotst op ben, is de relatie die we hebben opgebouwd met de jazzwereld. We hebben vanaf het begin een goede jazzprogrammatie gehad en ik denk dat ze ons huis kennen.’

 

Jan & Ann-Sofie

‘Laten we een eerbetoon brengen aan de onlangs overleden Koksijdenaar en kunstenaar Walter Vilain. Wij hadden een concert met hedendaagse klassieke muziek van hem geprogrammeerd in de openingsweek van het Casino en we kregen de tickets maar niet verkocht, zelfs niet weggegeven. Op den duur hadden we toch een volle zaal door vrijkaarten weg te geven aan bejaardenverenigingen. Walter speelde daarop een voorstelling van twee uur zonder pauze. Denk maar eens aan al die bejaarden die vaak naar het toilet moesten! Plotseling voerde hij een doek op en daarin zat een naakt meisje. Hij begon haar te schilderen op het doek. Dat was hilarisch, maar nogal een schok voor het oude publiek, die wisten niet wat ze zagen.’

 

Jacques

‘Ik ben geen echte fan van het eerste uur. Omdat ik een restaurant in Koksijde heb, was er niet veel tijd om uit te gaan. Nu baat mijn zoon het restaurant uit en sinds een jaar of tien ben ik een trouwe klant in het Casino. Toeschouwers of gasten die hier optreden krijgen we vaak over de vloer. Ik herinner me dat Frank Boeijen kwam eten of de crew van Will Tura. Will Tura zelf niet, want die eet altijd na het optreden in een nachtrestaurant. Mensen komen naar Koksijde in functie van de programmatie van het Casino en daar profiteert ook de horeca van.’

 

Ann

‘Ik speel al vijfenveertig jaar amateurtoneel, eerst in Veurne en hier in Koksijde was er zelfs geen zaal voor amateurtheater. Het Casino heeft mensen wakker gemaakt om naar toneel te komen kijken. Ooit heb ik hier zelf mogen spelen voor een volle zaal, omdat onze bewerking van Bloedbruiloft van Federico Garcia Lorca zoveel succes had. Dat was fantastisch. Er is hier ook zoveel ruimte achter de coulissen, dat zijn wij in het amateurtoneel niet gewoon. Ik ben een Koksijdenaar en ik dacht: ’t Es geen woar, hè!

 

Gilberte

‘Als vrijwilliger voor de vestiaire maak je wel wat mee. Ik herinner me een avond met leerlingen van de academie. In die tijd moést iedereen zijn jas afgeven, dus wij gingen rond om dat te vragen. Ook aan de verantwoordelijke van de academie: ‘Wilt u uw jas alstublieft wegdoen, mevrouw?’ Ze had een mantel aan met zwart-witte vlekken, als koeienvel. ‘Dat kan ik niet’, zegt ze. Ik vroeg of er een probleem was en daarop ze deed haar jas open. Stond ze daar in haar ondergoed, met enkel een behaatje en een rode kanten onderjurk. Toen mocht ze van ons haar jas aanhouden.’

 

Catherine

‘Ik was hier met mijn dochter voor een film over het klonen van schapen, met pianobegeleiding. Op een bepaald moment zag je de operatie van een schaap en door daarnaar te kijken, viel ik ineens bewusteloos, met mijn hoofd op de schouder van mijn dochter. Mijn dochter panikeerde en ook de mensen rondom merkten dat er iets was. Toen hebben ze de voorstelling stilgelegd en vroegen ze of er een dokter in de zaal was. Veerle kwam naar mij toe en zei: “Mijn papa is dokter. Moet ik hem gaan halen?” Maar na een colaatje was het allemaal beter. Ze hebben daar zeer goed op gereageerd. Wij gaan zeker blijven komen, vooral naar de stand-up comedy.’

 

Lindsey

‘Al drie jaar werk ik in het Casino achter de balie, met heel veel liefde. Het is zo’n warm nest, wij zijn echt een klein familietje. Velen werken hier al twintig jaar en als nieuweling is het vaak niet eenvoudig om daarbinnen te komen, maar ik heb het me nog niet beklaagd. Veerle is ook een fantastisch diensthoofd. Ze straalt veel enthousiasme uit en ze pakt je daarin mee. Gisteren vond ik bijvoorbeeld een pakketje op mijn bureau. Daar zaten twee grote dode vogelspinnen in, in een bokaal. Ik begon natuurlijk heel hard te krijsen. Maar toen heb ik gedaan alsof het een pakketje voor Veerle en Sylvie was en ik ben het gaan afgeven op hun bureau om hen een poets te pakken. Ik hoorde ze ook heel hard krijsen, maar daarna lachen. Zoiets kan niet in elke werkomgeving.’

 

Citaten

 

‘Het Casino heeft Koksijde echt een surplus gegeven in vergelijking met de andere badsteden van de westkust. Daardoor is Koksijde nu het culturele centrum van de regio, misschien zelfs nog meer dan Oostende wat programmatie betreft. Mensen uit de hele Westhoek komen naar hier.’

Roland

‘Het is een heel transparant huis, waar je altijd je eigen mening mag geven. Ze waarderen hier die eerlijkheid.’

Ann

‘Het Casino heeft een heel goede ploeg, die zorgt voor veel variatie. Er is voor elk wat wils, iedereen vindt zijn gading. Veerle Decroos, de directeur, is ook zeer toegankelijk, z’is mee met den draai.’

Maria

‘Mensen stellen zich bij een casino een huis voor gokkers voor, maar ons casino is cultureel. Daar zijn we fier op.’

Marianne

‘Ik ben 26 jaar en ik dacht altijd dat het Casino vooral voor een ouder publiek van zestigplussers bestemd was. Omdat de moeder van mijn vriendin vrijwilliger is aan de bar, heb ik het Casino beter leren kennen en ontdekt dat het veel meer organiseert dan ik dacht. Ik zag bijvoorbeeld affiches van comedyshows, dat had ik niet verwacht. De organisatie is op de goede weg om een jonger publiek aan te spreken en ik wens ze daarmee veel succes.’

Nick

‘Als achttienjarige vind ik dat het Casino nog meer jonge mensen moet kunnen bereiken. De organisatie zou veel meer reclame moeten maken op sociale media en daar zou ik zeker aan willen meehelpen. Ik hoop dat nog meer mensen het Casino leren kennen, want er zijn echt mooie dingen te zien!’

Merel