Michael Van Peel overleeft een interview

TEKST: ZOË COPPENS - FOTO: JOHANNES VANDE VOORDE

Na tien jaar ‘Van Peel overleeft’, kondigde Michael Van Peel in de podcast van Alex Agnew aan dat zijn tiende meteen ook zijn laatste eindejaarsconference zou zijn. De eerste gedachte die door ons hoofd schoot was: ‘een jaar zonder Van Peel gaan we nooit overleven’ en we waren hier maanden ontroostbaar. Maar kijk, volgend seizoen komt hij terug, deze keer met een comedyshow die hij het hele jaar door zal kunnen spelen (en het seizoen erop en…). SCOOP: Wij hebben alvast een datum geprikt! In afwachting trok jongerenreporter Zoë naar Antwerpen voor een babbel.

Michael, je was sinds 2014 elk jaar te gast in cultuurcentrum CasinoKoksijde. Heb je goede (of slechte) herinneringen aan je bezoekjes bij ons?
Je komt als artiest in zoveel zalen, dat het bijna onmogelijk wordt om ze allemaal uit elkaar te houden. Gelukkig heeft het cultuurcentrum van Koksijde met zijn bootvorm een specifieke architectuur en vooral altijd lieve mensen en een warm onthaal, waardoor dat cultuurcentrum zich wel van veel andere onderscheidt. Ik speelde er elk jaar ook in dezelfde periode, namelijk de tweede week van december. Elke toernee startte begin december en tegen de 20ste moest de voorstelling er echt staan, want dan werd die opgenomen in de Arenberg Schouwburg. Koksijde was dus telkens een soort examen.

2014 herinner ik me nog goed, toen hadden we een fijne voorstelling, omdat we het gevoel hadden van: ‘Het staat er’. Te vergelijken met een goeie date: als je ’s avonds thuiskomt en denkt ‘all right, dit is het’. Koksijde is ook geen makkelijk publiek, als het daar werkt, zit het goed! (lacht)

(c) Johannes Vande Voorde
Geen makkelijk publiek? Daar willen we graag wat dieper op ingaan! Vertel.
Omdat het publiek wat ouder is, lijken ze sneller aangevallen en dienen ze je wel eens van repliek. Het heeft ook iets familiaals, alsof je aan de kersttafel zit en dingen aan je oma vertelt, dan krijg je ook wel eens een ‘allez jongen’.

Aan de kust ben je als niet-kustbewoner ook nog veel harder buitenlander of toerist, zeker als Antwerpenaar. Ik heb nog steeds een soort haat-liefde verhouding met West-Vlaanderen. Ik was er in het begin niet echt geliefd omdat ik Antwerpenaar ben, maar ik ben halsstarrig liefde blijven geven en sinds kort krijg ik die ook terug. Als comedian moet je wat respect afdwingen, door onrespectvol te zijn. Uiteindelijk, Antwerpenaren weten het zelf ook wel, we zijn geen echte wereldstad (lacht).

Waarom ben je ooit begonnen met eindejaarsconferences?
Als comedian pas je meestal in een vakje, mensen kennen je stijl, je bent herkenbaar, maar zelf paste ik niet echt in een vakje. Nigel Williams zei me: ‘je moet schrijven over wat je kwaad maakt’. En wat mij vooral irriteerde, was de actualiteit. De Nederlander Fokke Vermeulen, uitbater van Comedycafé ‘The Joker’ in Antwerpen, raadde me daarom aan een eindejaarsconference te schrijven. Het genre is uitgevonden in Nederland en is intussen ook in België zo goed ingeburgerd dat mensen je niet bij naam hoeven te kennen om toch de voorstelling te willen zien.

Het format werd voor jou dus vrij snel duidelijk. Maar hoe pen je zo’n voorstelling dan bij elkaar?
De voorstelling is een filter op het voorbije jaar. Ik sprokkel het hele jaar door dingen waarover ik wil vertellen, daar denk ik dan grondig over na en vorm er mijn mening over. Zo schrijf ik uiteindelijk een thesis van een 70-tal bladzijden bij elkaar. Pas op het einde komen de moppen erin, want al doende leer je welke dingen aanslaan bij een publiek en wat niet. Verkiezingen bijvoorbeeld: eenmaal er een regering is, zijn de mensen de aanloop er naartoe alweer vergeten.

En dan kondig je plots aan dat je er mee zal stoppen.
Ik voelde de beperkingen ervan en wou meer, of iets anders. Ik wou er mee ophouden zeker voordat het publiek, of ikzelf, het beu zouden worden. Zodra ik het einde had aangekondigd, kreeg ik meteen een gevoel alsof ik het net had uitgemaakt met mijn lief: ‘Is dit wel de juiste beslissing?’ En natuurlijk mis ik het nu wel, want dit is de periode waarin ik normaal mijn voorstelling speel. … Maar het waren tien zalige jaren en nu is het tijd om verder te gaan.

Kokside, thank joe very much for a lovely Friday evening! En nu vollen bak ambiance + leute. (En een goei steakske in de Mozart...)
Fijn uiteinde en tot volgend jaar!
Michael Van Peel

(uit het gastenboek 12.12.2014)

Kijk je nu nog altijd even plichtsbewust naar de actualiteit?
Het is zelfs erger nu! Ik kan me niet meer verstoppen achter mijn plichtsbewustheid en lijk wel een soort nieuwsverslaving te hebben. Maar ik bekijk het wel minder analytisch en schrijf geen 70 pagina’s meer, enkel nog een bescheiden 15-tal pagina’s. (lacht) Ik verwacht wel dat de actualiteit ook voor mijn volgende show van pas zal blijven komen, het zal niet ineens rond mijn vrouw gaan draaien! Verder hoop ik dat de nieuwe voorstelling een langere houdbaarheidsdatum zal hebben dan de eindejaarsconference, want het is wel een feit dat veel moppen na een tijdje niet actueel meer waren.

Jouw show werd traditioneel uitgezonden op oudejaarsavond, voor wie de show gemist had of er niet genoeg van kreeg. Kijk je soms zelf terug naar je eigen voorstellingen?
Soms moet ik, maar ik vind dat meestal vreselijk. Aangezien die show in het begin van de speelperiode werd opgenomen, miste de captatie vaak moppen die er pas na een tijdje spelen in geslopen waren. De nieuwe voorstelling zal pas worden gecapteerd als die helemaal af is, niet het work in progress dus, en dat maakt me wel blij.

We willen wel eens graag weten: wat maakt het Casino anders dan andere CC’s?
De kust is voor mij altijd een beetje klinischer, omdat je daar echt als toerist wordt behandeld en ontvangen. Maar in het cc van Koksijde kom ik altijd wel een beetje thuis dankzij het onthaal door het fijne team, maar ook dankzij het publiek. De kleine, gezellige zaal geeft me een zeker familiaal gevoel, alsof je op bezoek bent bij je tante aan
de kust. Het klinkt heel melig maar het is zo! En in Koksijde voelde ik ook telkens een extra dosis adrenaline door mijn lijf gieren, omdat de voorstelling gecapteerd werd. En er kwamen ook vaak collega-comedians in Koksijde kijken, ook tof.

Zoë Coppens en Michael Van Peel
(c) Zoë Coppens
Minstens 400 mensen in Koksijde vinden je heel grappig, dat weten we met zekerheid want de zaal was steevast uitverkocht. Maar wat of wie vind je zelf onweerstaanbaar grappig?
Vaak heel veel dingen die niet grappig bedoeld zijn! Absurde humor en veel klassiekers ook wel zoals Monty Python bijvoorbeeld. Ook al doen zulkeartiesten onnozel en flauw, het zijn wel enorm intelligente geesten. En Alex Agnew, omdat hij op een hele platte manier heel intellectuele dingen kan vertellen. Niet iedereen raakt voorbij die platte eerste laag, dat snap ik wel, maar hoe hij dingen zo simplistisch kan uitleggen, vind ik zeer sterk.

 

Wat ons ook elke keer opvalt, is dat je steevast strak in het pak zit voor je voorstelling. Heb je een voorliefde voor kostuums of hoort het enkel bij de show?
Op mijn negende kon ik al een das knopen! Ik heb altijd graag een pak gedragen maar droeg het eigenlijk vooral voor speciale gelegenheden, wat misschien stom is, want sommige mensen maken daar echt hun lifestyle van. Vroeger dacht ik ‘als ik 40 ben, kan ik in driedelige pakken rondlopen’, maar het is er nooit van gekomen. Als je in theater speelt en je kan je verhaal ondersteunen door het juiste decor en met de juiste kostuums, vind ik dat echt een meerwaarde. Ik heb een stylist die daarover helpt nadenken en een gepaste outfit uitkiest. Sommige mensen haten het om een kostuum te dragen, maar ik heb het omgekeerde. Ik krijg dan het gevoel van ‘ik sta er’.

We hebben nog een allerlaatste vraag: heb je een wens voor het jarige cc?
Ja, dat de twee appartementsblokken die je nu kan zien vanuit de kleedkamer ineens op wonderbaarlijke wijze verdwijnen. Zodat het zeezicht van 2 centimeter naar oneindig gaat. En een deur naar de backstage zonder code! Ik heb daar ooit een halfuur na een voorstelling op de technieker staan wachten in het donker, omdat de deur
in het slot gevallen was! Een open deur naar de backstage dus. (lacht) En verder wens ik het cultuurcentrum nog vele jaren, vele fijne voorstellingen, en eigenlijk hoeft er niet te veel te veranderen!