Tête-à-tête: Ann Verfaillie en Kurt Demarcke

TEKST: VEERLE DECROOS - FOTO: MIGUEL ROOMS

Net voor de voorstelling van Bart Cannaerts, konden we Ann Verfaillie en Kurt Demarcke even strikken voor een aangename babbel. Ann kent het cultuurcentrum van binnen en van buiten omdat ze er als poetsvrouw werkt. En samen met haar man Kurt mogen we hen, met ruim 15 voorstellingen per seizoen, tot een van onze beste klanten rekenen. Hoog tijd dus voor een dubbelinterview met dit mooie koppel over hun gezamelijke liefde voor cultuur.

Ann, ik begin eventjes met jou. Jij werkt hier als poetsvrouw sinds 19 januari 2000 en daarmee ben je één van de pioniers van het cultuurcentrum. Beschrijf eens een dag uit het leven van Ann als poetsvrouw.

Ann: Wel, na een voorstelling poetsen wij het hele gebouw, afhankelijk van wat er de dag ervoor werd gebruikt: de theaterzaal, de loges, de feestzaal, wc’s, gang en foyer in het cultuurcentrum. Daarnaast poetsen we ook JOC de PIT en de bibliotheek, waar we volgens een vast uurschema werken. In het cultuurcentrum is dat anders. Daar ziet elke week er anders uit.

We weten het allemaal: het kan er hier soms behoorlijk vuil bij liggen. Soms passeren hier feesten, waarna jullie geconfronteerd worden met the day after, maar ook sommige gezelschappen deinzen er niet voor terug om met speciale materialen te werken: water, zand, verf, noem maar op. Heb je in dat verband leuke anekdotes?

Ann: Ja, we hebben hier eens een gezelschap ‘Tuning People’ gehad dat live op scène met verf tekeer ging. De dag nadien moesten we op onze knieën de verf van het podium schrapen. Ook na oudejaarsavond kan ik je verzekeren dat er heel veel werk is, dan duurt het vaak wel enkele dagen vooraleer de feestzaal weer toonbaar is. Ook de wc’s getuigen vaak overduidelijk van de avond ervoor… (lacht)

Ik veronderstel, Ann, dat het eerste moment dat je dan de zaal aanschouwt, de moed jullie in de schoenen zakt… waar halen jij en je collega’s dan de motivatie vandaan om er toch volledig voor te gaan?

Ann: Wel, we zijn dat in die 20 jaar wel een beetje gewoon, we weten inmiddels goed hoe we te werk moeten gaan, en erover zeuren helpt ons geen meter vooruit. Dus ja, we smijten ons: water gieten, afschuren, wat je maar wilt. En als alles dan weer proper is, zijn we dan heel content met het resultaat. Het verschil tussen voor en na is in dat geval een wereld van verschil. Eigenlijk zouden we daarvan af en toe eens foto’s moeten nemen.

Ann Verfaillie en Kurt Demarcke
(c) Miguel Rooms
Ann en Kurt, jullie zijn als koppel trouwe klanten en komen heel vaak naar het CasinoKoksijde. Kan je ons een idee geven van de frequentie waarmee jullie komen?

Kurt: Dat zal zo schommelen tussen 15 à 20 keer, en dat sinds ruim 13 jaar.

Hoe is die cultuurmicrobe erin geslopen?

Kurt: ik ben een liefhebber van podiumkunsten, vooral van muziek. Dus met het bijwonen van concerten hebben we onze eerste pasjes in het CasinoKoksijde gezet. Het feit dat Ann hier werkt en ook mijn nicht Ilse (nvdr Allewerelt) aan de balie werkt, zorgde ervoor dat we nieuwsgierig werden. Onze nieuwsgierigheid werd met de tijd ook meer en meer geprikkeld tijdens de seizoensvoorstellingen. Daar krijg je zoveel goesting in vanalles door de vele teasers en filmpjes. Zo hebben we al vaak nieuwe groepen en namen leren kennen en uitgeprobeerd, die ons zo erg zijn bevallen, dat we ze zijn blijven volgen. We hebben ook een aantal keren de jazzlab concerten meegevolgd, die nu niet meteen onze dada zijn, maar waarvan we wel blij zijn dat we ze hebben leren kennen. Op die manier is onze blik al ferm verruimd. En ik moet zeggen, het meeste is zeer goed meegevallen. Je hebt natuurlijk altijd eens eentje die je minder ligt, maar dat is dan de bluts met de buil nemen. Maar onze voorkeur blijft uitgaan naar muziek en humor. Theater is minder aan ons besteed.

Intussen is het ook traditie geworden dat we met vrienden naar humorvoorstellingen komen. Samen met Vicky en Dirk maken we er een leuke avond uit van. En ook de voorbereiding op zich is leuk: dan zitten we samen met de agenda’s en maken we een selectie uit het aanbod. Wat bekijken we met onze vrienden, wat bekijken we met ons gezin? En dan, zodra de online verkoop start, zijn we er als de kippen bij om de meest populaire voorstellingen te reserveren. Met de voorstellingen waarvan we denken dat het niet zo’n vaart zal lopen, wachten we nog eventjes en boeken we later. Maar de data zijn wel al in onze agenda gemarkeerd.

Zijn er in die ruim 13 jaar dat jullie naar het cultuurcentrum komen voorstellingen die in jullie geheugen gegrift staan?

Kurt: Een van de eerste humorvoorstellingen die we zagen, was ‘De prins op het witte paard’ van Begijn Le Bleu, waarmee hij ook de Cameretten heeft gewonnen. En ik moet zeggen: geen enkele voorstelling van hem die erna kwam, kan deze show overtreffen. We hebben toen echt gigantisch gelachen. Qua muziek: Frank Vander Linden van De Mens… als die ‘Irene’ naast je komt zingen, dan besef je wel dat deze man fantastisch goed kan zingen. Dat zijn avonden die je niet vergeet.

Ann: Buurman heeft me aangenaam verrast. We hebben dat concert toen op aanraden van Kurt geboekt, en daar heb ik ook echt van genoten. We zijn ook eens met papa naar Will Tura komen kijken. Eigenlijk zijn er zoveel voorstellingen die ons mooie avonden hebben bezorgd, ook in het gastenaanbod: Preuteleute bijvoorbeeld en Freddy De Vadder.

Maken jullie er dan een echt avondje uit van?

Kurt: Ja, hoor. Meestal drinken we hier in de foyer nog iets, voor we onze avond verder zetten en nog een cafeetje opzoeken en een stapje in de wereld zetten. Vooral in het weekend, dan. In de week ligt dat wat moeilijker.

Jullie dochter komt ook vaak mee. Zij heeft een jongerenabonnement?

Ann: Ja, inderdaad. Ze komt zeer graag mee. Maandag komt ze bijvoorbeeld met de klas naar de film ‘Girl’ kijken van Lukas Dhont. Dan is ze super fier dat ze naar het cultuurcentrum mag komen waar ze iedereen kent en waar ik werk. Ze heeft intussen op die manier al volop de culturele microbe te pakken. Maar dat had ze wellicht ook al zonder het Casino. Bij ons thuis wordt door vader en dochter luidkeels meegezongen met Radio 2 en MNM. Ze kent al haar klassiekers, zegt ze. Cultuur leeft echt bij ons thuis.

Hebben jullie nog specifieke wensenof dromen, artiesten die jullie hier heel graag eens willen zien?

Kurt: ik zou heel graag Yevgueni willen zien. Ik ben erg fan van Nederlandstalige muziek en deze band is hier nog niet gepasseerd. Ik weet dat ze nu een kerktoernee doen, maar ik wacht op het moment dat ze hier eens in de theaterzaal passeren.

Ann, je weet dat er verbouwingsplannen zijn om het CasinoKoksijde futureproof te maken. Jij werkt hier dagdagelijks en kent elk hoekje en elk kantje. Zijn er bepaalde wensen die je hebt en die je de architecten wil meegeven?

Ann: Ja, toch wel, een eigen lokaal met een keukentje, zodat we niet meer tussen onze dweilen en emmers en voorraad moeten lunchen en vergaderen. Een ruimte waar we onze eigen stek van kunnen maken. Momenteel zitten we in een donker hokje onder de theaterzaal, waar we geen lawaai mogen maken als er iets in de theaterzaal bezig is, terwijl een mens tijdens zijn pauze wel eens graag stoom aflaat of een babbeltje slaat met collega’s. We hebben sinds kort ook een tablet waarop de planning van de vergaderzalen kan gevolgd worden en waaruit opdrachten voortvloeien. Zo’n zaken moeten allemaal besproken en doorgenomen worden met de ploeg en dat is gewoon fijner in een aangename ruimte.

Hebben jullie nog een verjaardagswens voor ons?

Kurt: Dat er nog vele mooie jaren mogen bijkomen, 20, 30 of 40… tegen die tijd zijn we al op ons pensioen en kunnen we nog meer komen!


Ann: In die 20 jaar is er veel gebeurd, de jaren zijn voorbij gevlogen. We hebben veel plezier gemaakt, maar ook wel verdriet gekend. Onze groep is een paar keer grondig gewijzigd door ziekte, waardoor onze hechte groep een beetje uiteen viel. We waren door het uitvallen van Sabine (nvdr Theunynck) wegens ziekte onze schakel kwijt. Ook Judith (nvdr Puystiens) werd plots ziek, maar zij komt terug. Eigenlijk is het wel mooi dat er op de werkvloer zulke mooie vriendschappen kunnen ontstaan. We missen Sabine heel erg, maar we bouwen volop aan een nieuwe groep. Enfin, we moeten vooruit, het leven gaat nu eenmaal gepaard met verdriet en afscheid nemen.

Ann, ik wens je nog veel mooie jaren toe als poetsvrouw en veel succes bij de uitbouw van de nieuwe ploeg! En Ann en Kurt, ik wens jullie nog vele mooie voorstellingen toe in het CasinoKoksijde. Geniet van alle ontdekkingen en al het schoons dat jullie pad nog kruist hier in de propere theaterzaal.
Dankjewel voor het interview!