Zonder vrijwilligers geen CasinoKoksijde

TEKST: GIJS SOHIER - FOTO'S: GIJS SOHIER, SYLVIE VER EECKEN & LISA THIEREN

Met 750.000 zijn ze, de vrijwilligers die zich in Vlaanderen inzetten. Ook in ons cultuurcentrum werkt een grote equipe vrijwilligers en ze zijn van onschatbare waarde! We kunnen hen niet genoeg bedanken voor hun tijd en enthousiaste inzet, want hun bijdrage is cruciaal in onze werking. Reden genoeg om een artikel bij elkaar te pennen waarin de vrijwilligers de hoofdrol spelen als vestiairedame, barmedewerker of jongerenreporter.

De vestiaireploeg

Je komt binnen in de foyer in het cultuurcentrum en meestal is de eerste halte de vestiaire. Een ploeg van vrijwilligers ontfermt zich over je jas. Het is altijd moeilijk om één iemand uit een ganse groep te kiezen. In dit geval niet. Want Liliane Roose was vanaf dag 1 betrokken bij het cultuurcentrum!

‘Ik ben altijd heel actief geweest in het verenigingsleven van Koksijde. Zo ben ik aangesproken om in het gloednieuwe cultuurcentrum te komen helpen als vrijwilliger. Toen ik de eerste keer in het gebouw kwam, was het echter nog lang niet afgewerkt. Met nog enkele maanden te gaan tot aan de opening moest er nog heel wat werk verzet worden. Eerlijk gezegd, ik dacht niet dat de deadline gehaald ging worden. Maar kijk, op 1 januari 2000 was alles klaar. Of zo goed als… (lacht).’

Liliane werd snel de moederkloek van de vestiaireploeg. Ze werd voor iedereen hét aanspreekpunt.

© Gijs Sohier

‘Ik nam dat graag op me. Op zich waren er ook zelden problemen hoor. De ene deed graag korte shifts terwijl een ander geen probleem had om tot een stuk in de nacht te werken. Ik probeerde met ieders wensen rekening te houden. En dat ging al die jaren zonder grote problemen. Was ik niet verhuisd, ik zou waarschijnlijk nog steeds achter de vestiaire staan. Heb je me morgen nodig? Dan sta ik hier. Geen probleem!’

Na vele jaren trouwe dienst nam Liliane afscheid van ‘haar’ vestiaire.

‘Mijn agenda zit nog steeds behoorlijk vol. Ik ben actief in het bestuur van OKRA. Daar kruipt best wat tijd in. Daarnaast geniet ik ook erg van het samenzijn met anderen. Ik was hier gisteren bijvoorbeeld op het seniorenfeest. Een prettige middag was dat. Ik verveel me zelden. Altijd tijd te kort hé. Typisch voor een gepensioneerde.’

Liliane haalt haar agenda uit en die staat inderdaad helemaal volgekrabbeld.

‘Wat ook heel fijn is: ik word ook nog steeds herkend. Als ik door de Zeelaan wandel, vorder ik heel langzaam. Al die jaren later word ik nog aangesproken door mensen die in het cultuurcentrum over de vloer kwamen. Zelfs vakantiegangers die slechts af en toe in Koksijde zijn, herkennen me nog. Ah ja, het waren heel mooie jaren in ons Casinootje. Ik kijk er nog steeds met veel voldoening op terug.’

De barmedewerkers

Als je na de voorstelling nog even blijft napraten aan de bar, word je ook daar door vrijwilligers geholpen. Ook hier zijn sommigen al jaren vaste vriend aan huis. Geert Boeckx is er zo eentje.

© Sylvie Ver Eecken
‘Ik begon als vrijwilliger in het CasinoKoksijde op vraag van Ward die toen net als technicus was begonnen in het Casino. Hij vroeg me als vriend om hem uit de nood te helpen. En zie, zowat 10 jaar later help ik hier nog altijd.’

Geert heeft wel één groot probleem, hij kan namelijk niet stilzitten. En dus vind je hem regelmatig ook in het cultuurcentrum. En tijdens de voorstelling doet hij de strijk.

‘Haha. Ja, ik ben wel een bezige bij, maar ik kan ook gerust genieten van even niets doen. Ik geniet intens van een rustig avondje op restaurant. Dat doe ik toch een paar keer per maand. Da’s voor mij pure ontspanning.’

De vrijwilligers pikken ook af en toe een (stuk van) een voorstelling mee. Da’s een extraatje bij de job.

‘Mij persoonlijk is de voorstelling van Fried Ringoot bijgebleven. Hij overleefde kanker maar belandde wel in een rolstoel. De voorstelling was eerlijk en oprecht, een lach en een traan. Een minutenlange staande ovatie was het gevolg. En meer dan terecht!’

De jongerenreporters

Als je onze Facebook pagina volgt of regelmatig een kijkje neemt op casinokoksijde.be, dan zag je Zoë Coppens al aan het werk. Regelmatig kruipt ze met artiesten in de zetel en maakt een leuk praatje met hen. Over Koksijde, de voorstelling, koetjes en kalfjes,…

Zoë is een bezige bij. Naast haar studies wijsbegeerte, is ze een gepassioneerd medewerker van Radio Beach en Studio 100. Tijdens de zomervakantie kan je Zoë ook spotten als medewerker van de dienst communicatie op evenementen in Koksijde.

Sinds dit seizoen kreeg ze het gezelschap van Georges Vermast, een cultuurbeest pur sang. Georges Vermast komt uit Oostduinkerke. Ze werd geboren in het verre Kaapstad en sinds dit jaar brengt ze haar weekdagen door in Mechelen voor haar studies communicatiemanagement, maar Georges komt heel graag terug naar de kust én naar CasinoKoksijde.

Beide dames hielpen trouwens uitvoerig mee aan dit magazine. Je spot hun namen her en daar doorheen het magazine.

© Lisa Thieren

EEN PIKANTE ANEKDOTE van Gilberte, vestiairedame

Als vrijwilliger voor de vestiaire maak je wel wat mee. Ik herinner me een avond met leerlingen van de academie. In die tijd moést iedereen zijn jas afgeven, dus wij gingen rond om dat te vragen. Ook aan de verantwoordelijke van de academie: ‘Wilt u uw jas alstublieft wegdoen, mevrouw?’ Ze had een mantel aan met zwart-wit vlekken, zoals een koeienvel. ‘Dat kan ik niet’, zegt ze. Ik vroeg of er een probleem was en daarop deed ze haar jas open. Stond ze daar in haar ondergoed, met enkel een behaatje en een rood kanten onderjurkje!

Toen mocht ze van ons haar jas aanhouden...