Het is geen dans. Maar wat dan wel? Eerder een ouderwetse bandopname van telefoongesprekken óver dans. Voor This is not a dance spreekt danser-choreografe Nastaran Razawi Khorasani uiteenlopende Iraniërs over het onderwerp dat haar na aan het hart ligt, maar verboden is in haar geboorteland. This is not a dance verbeeldt goed wat censuur doet met een mensenleven.

Nastaran Razawi Khorasani brengt een ode aan de lichamen die in Iran niet mogen dansen. Op het podium staat ze in dialoog met een soundtrack vol stemmen van choreografen en van dansers die hun kunst in het geheim beoefenen. Het resultaat is een zinderende performance op de grens van theater, dans en politiek protest. Het licht en de muziek vormen een dwingend ritme waar Nastaran niet aan kan ontsnappen, wat de voortdurende strijd voor vrijheid tastbaar maakt in de zaal.

Dit is geen gewone dansvoorstelling, maar een krachtig statement over veerkracht en de onstuitbare drang om te bewegen.

De voorstelling heet ‘This is not a dance’.  De voorstelling is geen dans, maar gaat wel over dans? Of gaat de voorstelling uiteindelijk meer over censuur?

Nastaran: De voorstelling gaat over de kunstvorm 'dans' in Iran. In Iran is de kunstvorm 'dansen/choreografie/beweging' verboden, dus het gaat zeker ook over censuur. Een (niet) gecensureerde dansperformance.

Kan je dansen in Iran als een soort vorm van protest zien? Of gaat dat te ver en wil het menselijk lichaam eigenlijk gewoon ‘bewegen’?

Nastaran: Zeker is het een vorm van protest. Als je iets wordt ontnomen en je doet het toch, dan protesteer je. Als je geen rechten heb, zonder een duidelijke reden, dan strijd je voor je rechten. Het lichaam laat zich niet beteugelen. Mensen laten zich niet beteugelen. 

Waarom is dans er eigenlijk verboden? Wordt het gebruikt als een vorm van onderdrukking? 

Nastaran: Dansen en bewegen is geestverruimend, is extatisch. Het laat ons voelen, het brengt ons op andere plekken en gedachten. We worden ons bewust van ons lichaam, van ons zijn en van waar we zijn. Dat wordt onderdrukt. 

Er beweegt de laatste maanden veel in Iran. Ben je hoopvol voor de toekomst? Durf je nog hopen?

Nastaran: Ik zit hier terwijl mijn mensen daar strijden en vechten voor hun vrijheid. Ik zit hier terwijl zij, zonder of met angst, hun leven geven voor vrijheid. Zij hebben hoop. Ik kan helaas niet veel doen vanuit hier, maar wel hopen. Hopen, hopen, hopen. Op vrijheid, op gelijkheid.